Transit

Lucien Goethals | Cáscaras | 2005

Lucien Goethals schreef Cáscaras op een gedicht uit de bundel ‘Alianza y condena’ uit 1965 van de hand van de Spaanse dichter Claudio Rodriguez (1934-1999). Deze behoorde tot de generatie dichters die zich losmaakten uit het Spaanse sociaal-realistische schrijven van de veertiger jaren. Nadat rond 1960 de sociale poëzie in een crisis was geraakt, werd de ethische preoccupatie in hun werk minder expliciet politiek gericht. In plaats van personen of concrete voorvallen aan te pakken, richtten zij zich op de machtsstructuren en de mechanismen daarvan, zoals die in het leven van alledag en in de taal aan het licht kwamen. In het geheel van Goethals’ vocaal-instrumentale werk is Cáscaras uniek omwille van het sociaal engagement van de gekozen poëzie. De toonspraak kadert volledig in Goethals’ postseriële periode, waarbij nog steeds de equidistributie van de twaalf tonen voorop staat: het werk vertrekt van een op Webern geïnspireerde twaalftoonsreeks. De door Goethals in zijn elektronisch werk gehanteerde technieken en klanken – ruisklanken, gefilterde frequentiebanden en klankmodulatietechnieken – vinden in Cáscaras een, zij het voorzichtige, pendant. Anders dan bij de instrumentale klankexperimenten onder invloed van de elektronische muziek bij andere componisten uit deze periode, worden deze klanken bij Goethals volledig in het traditioneel notenbeeld geïntegreerd en dienen in hoofdzaak ter ondersteuning van de tekst, op een manier die aanleunt bij de ‘Figurenlehre’. Toch blijft het globale klankbeeld aansluiten bij een eerder kosmopolitisch modernistische objectieve stijl. (© deSingel)




Media en bijlages

Claudio Rodriguez, ‘Alianza y condena’ (1965)

I.

 

El nombre de las cosas, que es mentira

y es caridad, el traje

que cubre el cuerpo amado

para que no muramos por la calle

ante él, las cuatro copas

que nos alegran al entrar en esos

edificios donde hay sangre y hay llanto,

hay vino y carcajadas,

el precinto y los cascos,

la cautela del sobre, que proteje

traicíon o amor, dinero o trampa,

la inmensa cicatriz que oculta la honda herida,

son nuestro ruin amparo.

 

 

Los sindicatos, las cooperativas,

los montepíos, los concursos;

ese prieto vendaje

de la costumbre, que nos tapa el ojo

para que no ceguemos,

la vana golosina de un día y otro día

templándonos la boca

para que el diente no busque la pulpa

fatal, son un engaño

venenoso y piadoso.

Centinelas vigilan.

Nunca, nunca

darán la contraseña que conduce

a la terrible municíon, a la verdad que mata.


Lees verder »     




Ook interessant...

Kijk ook eens naar deze werken

De TRANSIT collectie is een initiatief van MATRIX [Centrum voor Nieuwe Muziek], in samenwerking met Festival Van Vlaanderen Vlaams-Brabant en met de steun van Stad Leuven.